Voor de operatie

Mastectomie operatie

1e check up in zknhs

<—- vorige pagina
volgende pagina —->

Donderdag 10 Oktober 2019

Het is 8 dagen na de operatie, en tijd voor de eerste check up in het ziekenhuis. Ik heb weer niet geslapen, en het om 6.30 opstaan is dan ook niet echt een groot probleem. Het is de eerste keer dat ik ‘normale’ kleding aan doe, en geen jogging broek, en ik vind het best spannend. Eenmaal bij het ziekenhuis zet mijn moeder me af, en ook eenmaal in de wachtkamer gaat ze niet uit zichzelf mee naar binnen. Had achteraf ook niet gepast, want er waren 3 mensen in een heel klein kamertje, naast mezelf: een verpleegkundige, een arts en de chirurg. Wanneer ik binnenkom is er echter nog maar 1 persoon: de arts. Daar kijk ik dan ook even raar van op, aangezien ik een afspraak heb met de chirurg, maar ik zeg niks – het zal wel goed wezen.

Het doel van deze eerste afspraak is het eraf halen van het verband en de ‘sponsjes’ die tot nu toe op de tepels hebben gezeten. Dat verband zit flink goed vastgeplakt en ik was dan ook bang voor deels pijn, en deels dat ze de wond zouden open trekken. Maar dat gebeurt niet, en de pijn is met uitzondering van de oksels afwezig: mijn gevoel in het geopereerde gedeelte is geheel verdwenen. De sponsjes worden van de tepels afgeknipt, en wanneer ik even naar beneden kijk schrik ik van het aanzicht: ze zien er bruin en verschrompelt uit. De arts knipt links ook nog een stukje van de tepel af en ik kijk een beetje verschrikt op. Ze stelt me gerust door te zeggen dat het een stukje korst is, geen stukje tepel. “Ik knip je tepel er niet af hoor”, lacht ze.

Nu alles eraf is wordt er een verpleegkundige bij gehaald, die de boel weer moet verbinden, zodat de arts een verslag kan typen. Op dat moment komt de chirurg echter ook binnen, en die ziet ook een grote bobbel wondvocht aan de linkerkant. Waar de arts dat geen probleem vond, wil de chirurg toch wel dit weghalen. Dus net voordat de verpleegkundige er nieuw verband op kon leggen, komt er een grote blokspuit aan, en ik kijk gauw weg. Gelukkig voel ik dus niks, maar ik vind het maar helemaal niks! Met z’n 2-en of 3-en (ik heb niet gekeken, maar het waren veel handen) beginnen ze druk te drukken en doen om het wondvocht eruit te halen, wat ze uiteindelijk lukt. Of ik het ook even wil zien, nou nee, bedankt. Helaas zie ik toch nog hoe de blokspuit eruit ziet – helemaal gevuld met donkerrood achtig vloeistof. Wanneer alles weer verbonden is, zeg ik dat ik nog even blijf liggen – ik zie een beetje sterretjes…..

Voor ik weg ga krijg ik te horen dat ik weer mag douchen, dat ik elke dag het verband moet vervangen, en volgende week moet terug komen ivm de seroom (het wondvocht). Oh, en ik mag best op mijn buik slapen, zolang ik me maar niet beweeg (erg motiverend om dus vooral niet op de buik te gaan liggen…). Nadat er nog boodschappen zijn gedaan ben ik bij thuiskomst enorm moe, en kan ik na de lunch zelfs een beetje slapen. De hele dag ben ik nog erg onder de indruk van wat ik heb gezien, en hoe die tepels eruit zagen. Totaal niet wat ik had verwacht. Ergens had ik gewoon roze huid verwacht, en ik was bang voor de veelvoorkomende complicatie van het afsterven van de tepels. Maar verschrompelde bruine korsten, want dat waren het wat ik zag, daar had ik totaal geen rekening mee gehouden. Best logisch natuurlijk, en toen ik de volgende dag in de spiegel keek was het helemaal niet zo eng. Korstjes kennen we allemaal wel. Ik had er alleen geen rekening mee gehouden.

Eerste keer op de buik – vrijdag 11

Toch waag ik het er snachts op om op mijn buik te liggen, ondanks het ‘je mag niet bewegen’. Met een kussen onder mijn buik en een kussen onder mijn hoofd, maak ik een soort van brug waardoor de borstregio vrij ligt. Het is heel fijn om even zo te kunnen liggen, maar om te kunnen slapen werkt het niet.

In de ochtend waag ik het erop om te gaan douchen. Ik vind het erg eng, omdat ik nog erg onder de indruk ben van wat ik de dag ervoor heb gezien. Toch blijkt het super fijn te zijn om ‘eindelijk’ weer onder de warme douche te staan.

Alhoewel ik mezelf heb voorgenomen niet te werken, werk ik in bed toch nog aan de website van SML. Wat moet gebeuren moet gebeuren, en dit is zoiets. Geen middagslaapje dus. En dat terwijl er smiddags bezoek komt, met kadootjes overladen, en ik ‘s avonds op pad ga. Heel onverstandig misschien, maar als ZZP’er kun je sommige dingen niet overslaan. Aangezien het Coming Out Day is organiseert de gemeente in het kader van Regenboogprovincie Drenthe een diner, met film en borrel. Ik heb ze al gemaild dat ik alleen voor het diner kom, en blijf de hele avond rustig op mijn stoel zitten. Handen schudden blijkt nog best een dingetje, maar verder heb ik een hele leuke avond. Goed om weer even onder de mensen te kunnen zijn, en mijn gezicht te laten zien.

Regenboogbijeenkomst Gemeente Assen
Regenboogbijeenkomst Gemeente Assen

Uiteraard is het wel ontzettend vermoeiend, zo’n dag en avond. Wat ervoor heeft gezorgd dat ik ‘s nachts zelfs een beetje kon slapen! En, ik heb het erop gewaagd om op mijn zij te liggen: met een kussen aan de voorkant en een kussen aan de achterkant manoeuvreer ik me voorzichtig op de zijkant en leg mezelf dan klem, zodat ik kan ontspannen. Stukken beter dan op de rug.

Wandelen en massage – zaterdag 12

‘s Morgens maak ik een wandeling met moeders en de hond. Nadat ik een beetje heb kunnen slapen heb ik bedacht dat ik misschien iets meer fysiek actief moet zijn, en ook iets meer psychische uitdaging moet creëren door boeken te gaan lezen (ipv Netflix te kijken). Het wandelen is lekker, maar het voelt wel alsof mijn longen worden gesquasht met die drukband om mijn borstkas. Ik loop constant met een hand aan de binder om te voorkomen dat die om mijn maag eindigt.

Thuis kijk ik in de spiegel. Ik besef dat ik blij ben met hoe ik eruit zie! Wel, blij is niet echt het goede woord, maar het klopt nu ten minste. Ik zie mezelf, met de vorm die daarbij past. Het is fijn om te beseffen dat het niet allemaal voor niks is geweest, en dat ondanks de twijfel die er altijd toch is de beslissing om door te gaan met de operatie de juiste is geweest.

‘s Avonds komt V. langs, en die heeft me een massage beloofd. Dat is nogal wat! Ik heb het gevraagd in het ziekenhuis, of het mocht, en die hebben me gezegd dat dat inderdaad mag, zolang ze maar van de wond en die huid af blijft. Dus staat er ineens een heuse massagetafel in mijn kamer, en word ik ‘mishandeld’ om de stress opgeslagen in m’n middenrif los te maken. Ook krijg ik een tip om een rol onder mijn wervelkolom te leggen, zodat mijn schouderbladen dan beter kunnen ontspannen. Het rug-liggen heeft me namelijk erg veel pijn aan de schouderbladen gegeven, en deze tip is dan ook meer dan welkom! Ze geeft ook nog een ontspanningsmassage aan de schouders, en dat is zo ontzettend fijn… Ik ben natuurlijk zomaar uit het drukke leven gestapt en zo ineens geopereerd en nu zit ik zomaar stil, wat nogal een verandering is. Mijn lichaam (en geest) hebben het daar best lastig mee!

Zondag 13 t/m woe 16

De dagen erna gaan op en neer. Ik slaap nog steeds slecht, maar val wel hier en daar een uurtje in slaap. Op zondag besluit ik dat ik vind dat de pijnstiller diclofenac wel weg kan, en dat ik het prima op alleen paracetamol kan doen. Ik ga ‘s morgens weer met moeders en hond wandelen, en fotografeer prachtige paddestoelen. M’n zijkanten voelen beurs aan, en ik ben wat benauwd door de binder, maar m’n maag/middenrif voelt wel heerlijk vrij aan. Als ik bij thuiskomst ga douchen zie ik dat er weer een hele grote bult zit links, waar ze net bij het vorige ziekenhuisbezoek van alles uit hebben gehaald… Het ziet er erg eng uit, mede doordat de hechting de huid helemaal naar binnen trekt, waardoor er een heel diep gat zit, met ernaast een hele grote bult…

‘s Middags komt er bezoek, en ik vergeet mijn paracetamol. Er is geen tijd om te slapen, en ik merk dat het afzien van de diclofenac toch wat overmoedig was. Wanneer we nog naar de markt gaan, neem ik toch maar even extra pijnstilling… Ik ben ontzettend moe, en de zijkanten doen zeer. Ik heb veel te veel gedaan vandaag, en ik moet toch dus herhaalmedicijnen halen. Toen ik deze medicijnen mee kreeg, stond er bij dat er geen herhaling mogelijk was, maar mijn diclofenac is bijna op (vandaar dat ik wilde stoppen). Ik vraag me af hoe ik nou dan nieuwe medicijnen krijg…

Uiteindelijk blijk ik bij de apotheek gewoon nieuwe medicijnen te kunnen bestellen. Ik ben de volgende dag, maandag, enorm moe en heb ook mentaal een off-day. Het stil zitten gaat me moeilijk af, maar ik besluit niks te doen. Ik begin met een boek dat ik als kado heb gekregen, wat me wat afleid. Op dinsdag maak ik toch een wandelingetje, maar dan een korte. Onderweg krijg ik een belletje van mijn ondernemerscoach, die me op het hart drukt: neem rust!! Precies wat ik moest horen op dat moment. Ik ben de afgelopen week toch nog erg veel bezig geweest met mijn eigen bedrijf en de Stadscooperatie, waar ik tenslotte mede-directeur van ben. Ik stuur dan ook een bericht aan mijn compagnon: ik moet echt minder gaan doen, dus laat me ook minder weten wat er gebeurt, want dan blijf ik maar dingen doen uit schuldgevoel! Ik post een bericht op ons forum aan de andere leden van de coop: kunnen jullie misschien even opstappen om mijn werk te doen? Het kost me enorm veel energie om dit te doen, maar hopelijk scheelt het ook een hoop

Woensdagochtend heb ik het huis voor mezelf. De buurman komt langs en brengt een doos merci. Lekker!! Ik ga ‘s middags nog even een stukje wandelen, maar daarna ben ik ontzettend moe. Ik heb een mail over de coop toch nog geopend, en ik merk dat de adrenaline die daardoor door mijn aderen heeft gepompt en mijn dagreserve aan energie heeft opgemaakt… Stilzitten, en niks doen!!!

Stukje wandelen
Even een stukje wandelen

<—- vorige pagina
volgende pagina —->

4 reacties op “Mastectomie operatie”

  1. Rienus Ferwerda

    Eelste, bedankt voor deze mail. Ik ben diep onder de indruk van je prachtige verhaal. Niet niks allemaal! En wat een innerlijke kracht die je uitstraalt. Eveneens erg mooi en helder geschreven. Veel sterkte met alle initiatieven die je onderneemt. Rienus Ferwerda

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Registrations
No Registration form is selected.
(Click on the star on form card to select)
Please login to view this page.
Please login to view this page.
Please login to view this page.

bil·lijk (bijvoeglijk naamwoord, bijwoord)

  1. rechtvaardig en redelijk

https://www.vandale.nl/gratis-woordenboek/nederlands/betekenis/billijk#.XhXebBdKg1J 

%d bloggers liken dit: