Voor de operatie

Mastectomie operatie

De dag na de operatie

<—- vorige pagina
volgende pagina —->

Donderdag 3 Oktober 2019

In de ochtend is de misselijkheid voorbij, en kan ik weer gewoon eten. De vloekende overbuurman mag naar huis, en wordt als eerste gewassen. Een hele klus, want overbuurman kan niet uit bed, en is de lichtste niet. De zijbuurman, die dezelfde operatie heeft gehad als ik, mag ook vandaag naar huis. Ik heb hem nog niet kunnen zien, maar we hebben al wel gekletst over hoe hij er een stuk beter aan toe is dan ik. Toen ze hem vroegen om te proberen naar het toilet te gaan, is hij opgestaan en naar het toilet gelopen, zonder al te veel problemen. Nu, in de ochtend, is hij ook al druk bezig de tas te pakken, want hij wordt om 11 uur opgehaald. Uiteindelijk merkt de verpleging op dat wij met elkaar praten door een gordijn heen, en doet het gordijn open. Ah, dag buurman, ook goeiemorgen…

Rond half 11 word ik eindelijk ‘gewassen’, want ze doen ‘rustig aan met bed nummer 3’. Ze hebben vast iets gehoord over de vorige avond. Wanneer de verpleger eindelijk bij mijn bed komt, zegt hij: ‘zo je ziet er al een stuk beter uit dan vanochtend’. Met wat vochtige doekjes word ik min of meer schoon gemaakt. En ik moet hem, tot mijn schaamte, vragen mijn billen schoon te maken. Dat had de verpleger ‘s nachts niet gedaan, nadat ik weer op zo’n po moest plassen. Nieuw bedlinnen word ook meteen erop gelegd (op mijn verzoek). Bijzonder hoe ze het bed kunnen verschonen met een patiënt die er gewoon nog op ligt, en niet echt zelf kan verplaatsen.

Rond 11 uur komt moeders langs, mijn bezoek van de dag. Alhoewel ik al een stuk helderder ben dan de dag ervoor, ben ik nog steeds wat groggy. Ik krijg nog steeds een redelijk hoge dosis pijnmedicatie, waaronder een aantal opiaten. Ik let er niet goed op, wat ze me allemaal geven. De namen worden allemaal genoemd, maar het enige waar ik om geef is dat ik iets binnen krijg wat me gaat helpen tegen die pijn. Mijn zijbuurman neemt afscheid, en er komt een nieuwe overbuurvrouw die pre-operatie is en pas morgen wordt geopereerd. Iemand van het eten komt vragen wat ik wil eten morgen en ik krijg een lijstje op het een en ander in te vullen. Wel, ik was toch niet van plan hier morgen ook nog te zijn, maar het zal wel. Er is 1 vegetarische optie, dus veel te kiezen is er niet.

Liegende buurman

Dan wordt er toch ook nog een nieuwe zijbuurman naar binnen gerold. Ze hadden ons verteld dat er niemand meer bij zou komen, maar blijkbaar was dat een foutje. De zijbuurman komt vers van de OK, en is samen met ouders en broertje. Het is een jonge vent, die een grote operatie heeft gehad aan knie en onderbeen. Desondanks is zo’n beetje zijn eerste vraag of ie een rolstoel kan krijgen, zodat hij even ‘een luchtje kan scheppen’. De verpleegster spreekt hem streng toe: ‘ik heb je kleren geroken en ik neem aan dat je dus gaat roken. Je bent net uit de OK en wij raden het zeer af dat je gaat roken. [redenen waarom dit slecht is volgen] Ik kan een rolstoel voor je regelen, maar zodra je de afdeling verlaat ben je niet meer in onze verantwoordelijkheid. Als daarbuiten iets gebeurt, is dit geheel je eigen verantwoordelijkheid’. Ja ja ja, de zijbuur gelooft ‘t allemaal wel, en hij rookt niet hoor, dat is iemand anders waar die lucht vandaan komt, hij wil gewoon even een luchtje scheppen na de lange operatie. Hij is al een aantal keren aan dezelfde knie geopereerd en kent het riedeltje blijkbaar al. Hij doet alsof hij geen pijn heeft zolang de verpleging in de kamer is, en nee hij heeft echt geen extra pijnmedicatie nodig, al kermt ie het uit zodra de verpleging weg is (‘maar dat ga ik echt niet zeggen hoor, dan mag ik niet naar huis’). En dan zegt ie ook tegen zijn familie ‘oh ik heb zo’n zin in een peukie!’. De overbuurvrouw en ik kijken en horen het gelaten aan, want tja, wat kunnen wij eraan doen? Zijn familie stimuleert de jongeman in het gedrag, dus dan rest er ons niks dan het met verbaasde gezichten aanhoren, en elkaar schouderophalend aankijken zodra hij weg is.

Avondeten

Dan wordt het avondeten gebracht. Ik heb bij de intake, bij iedere vraag naar allergieën en overal waar men maar wilde luisteren, gezegd dat ik geen vlees eet. Technisch gezien eet ik niet 100% vegetarisch, omdat ik thuis heel soms wel lokaal en bio eet. Maar in het ziekenhuis is het vast niet lokaal en bio, en bovendien zijn mijn darmen er niet meer aan gewend, en als bedlegerige patiënt is het dus helemaal niet handig om nu vlees te gaan eten. Je raadt waarschijnlijk al wat er op mijn bordje ligt: een dikke varkensworst naast de stampot, en een kip-kerrie salade. Ik protesteer, maar de eet-crew zegt laconiek dat ze niks anders voor me hebben, dan had het maar op mijn papiertje moeten staan. Het eten is bovendien niet echt heel lekker, dus uiteindelijk eet ik maar een paar happen. Zonde, zo zonde, het doet me pijn aan het hart het vlees te laten liggen. Daar is toch een dier voor geslacht, dan kan je het beter maar opeten, nu het eenmaal hier ligt. Maar nee, ik ga niet zo onverstandig zijn dat te doen (geen zin in diaree op bed), en bovendien vind ik varkensvlees helemaal niet lekker. De smaak en sich niet, die nog meer wordt vergalt door de gedachte aan de bio-industrie waar het varkentje is opgegroeid. Achterop ‘mijn papiertje’ kan ik een evaluatie invullen, wat ik dan uiteraard ook doe. Hoe dan, is het in vredesnaam niet bij de keuken terecht gekomen dat ik bij iedere vraag over wat ik wel of niet eet en waar ik allergisch voor ben heb aangegeven dat ik geen vlees eet?

Varkensworst voor de vegetarier
Heel vegetarisch, dat varkensvlees…

Uit bed

Voor het slapengaan wordt er aan me gevraagd of ik misschien nu wel uit bed zou kunnen komen om te plassen. Ik zeg dat ik dat misschien wel zou kunnen, en dus wordt er een tussenoplossing gebracht: een stoelpo naast het bed. Met wat hulp lukt dit inderdaad, en dit is een mijlpaal: eindelijk ben ik van bed geweest, zonder flauw te vallen van de pijn deze keer.

Ook krijg ik een doek om de binder waar ik de dag ervoor overheen heb overgegeven. De doek moet de stank een beetje tegen houden, waar ik sinds gisteravond in heb gelegen. Deze keer is er geen slaappil voor me ‘s nachts, alleen een kopje melk. Maar weer kan ik niet slapen…

<—- vorige pagina
volgende pagina —->

4 reacties op “Mastectomie operatie”

  1. Rienus Ferwerda

    Eelste, bedankt voor deze mail. Ik ben diep onder de indruk van je prachtige verhaal. Niet niks allemaal! En wat een innerlijke kracht die je uitstraalt. Eveneens erg mooi en helder geschreven. Veel sterkte met alle initiatieven die je onderneemt. Rienus Ferwerda

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Registrations
No Registration form is selected.
(Click on the star on form card to select)
Please login to view this page.
Please login to view this page.
Please login to view this page.

bil·lijk (bijvoeglijk naamwoord, bijwoord)

  1. rechtvaardig en redelijk

https://www.vandale.nl/gratis-woordenboek/nederlands/betekenis/billijk#.XhXebBdKg1J 

%d bloggers liken dit: