Voor de operatie

Mastectomie operatie

De dag van de operatie

<—- vorige pagina
volgende pagina —->

Woensdag 2 Oktober 2019

Aangezien we om half 9 uiterlijk in het UMCG moeten zijn, hebben we bedacht dat we focussen op 8 uur zodat vastzitten in de eventuele drukke ochtendspits van Groningen niet voor stress gaat zorgen. Het lijkt moeders een goed idee om dus om kwart over 7 in de auto te zitten. Aangezien ik nuchter moet zijn en ontbijt er niet in zit, zou mijn wekker om kwart voor 7 gaan. Een half uur is voldoende tijd. Om half 6 ben ik echter al klaarwakker, en besluit om maar alvast op te staan. Nerveus? Ja zeker, dat kun je wel stellen! Gek genoeg niet zozeer over de operatie zelf, maar meer over “heb ik alles geregeld?”…..

In het ziekenhuis melden we ons bij de balie. Opvallend is dat ik meteen wordt aangesproken met ‘meneer’. Een gastvrouw, die mij ook met ‘meneer’ aanspreekt, loopt met ons mee naar het bloedprikken. We hoeven werkelijk niks zelf te doen, alles wordt gedaan: het nummertje trekken, de deur open doen, wat een luxe… Wanneer we naar de verpleegafdeling worden gebracht krijgt moeders zelfs nog een kopje koffie van de gastdame, terwijl moeders en ik het hebben over hoe zowel de balie en de gastdame mij met ‘meneer’ aanspreken, en de baliemedewerker van de verpleegafdeling met ‘mevrouw’. De gastdame is de kamer nog niet uit, of de baliemedewerker komt naar binnen om haar excuses aan te bieden… De lieve gastdame heeft ons gesprek blijkbaar gevolgd, en de baliemedewerker er op aangesproken!

Ik krijg een pre-operatief gesprek met een verpleegkundige, ergens in een kamertje achteraf op een hoek. Of ik nog allergieën heb, of bepaalde dingen niet eet. Ja, ik eet geen vlees, en als je me het wel geeft, gaat mijn lichaam protesteren. Niet handig dus… Okay, geven we door!

Pre-op

Mijn bed...
Mijn bed!

Eenmaal in de kamer blijk ik 2 kamergenoten te hebben, waarvan 1 nog in de OK is. Diegene krijgt precies dezelfde operatie als ik, direct voor mij aan… Wat zeggen ze ook alweer? Iets met toeval bestaat niet?

Leuk wel, hoor, dat op tijd zijn. Maar nu moeten we dus nog een 2 uur wachten…… Moeders en ik spelen een aantal rondjes van Triominos, gevonden op de afdeling. Zonder puntentelling, want we hebben geen papiertje meegenomen om dat bij te houden. De verpleegster verantwoordelijk voor mijn kamer die dag komt nog langs, maar heeft helaas geen tijd om mee te spelen…

Triominos tijdens het wachten
Potje triominos

Gelukkig wordt ik al wat eerder opgehaald dan gepland, even na 10. Het gordijn gaat dicht zodat ik mij kan omkleden in zo’n prachtig blauw jurkje zonder achterkant, met een bijpassende isolerende muts. Ik word in bed gestopt, onder een isolerende deken die erg goed is in z’n werk. Zo wordt ik weggereden, half blind, want m’n bril blijft achter op de kamer.

Op de ‘uitslaapkamer’ moet ik nog even wachten. Zwetend, door de isolerende deken. Ik krijg alvast een infuus in de hand, en krijg een stapel Donald Duckies om te lezen. Alhoewel ik me wel in bochten moet wringen om die stripjes dichtbij genoeg te krijgen om iets ervan te kunnen zien zonder bril, krijg ik het toch voor elkaar om 1 stripje uit te lezen voordat de chirurg komt om een tekening te maken. Een lijn hier, een lijn daar, met de centimeterband wordt het allemaal precies uitgemeten. Best een vreemde ervaring, er heeft nog nooit iemand met een centimeterband zo gefocust mijn borsten lopen opmeten…

Operatie

Terwijl ik word weggereden gaan van die filmbeelden door m’n hoofd, van die ene keer dat ik wel eens House heb gezien. De lampen die boven je hoofd langszeilen, je kent ze vast wel. Ik kijk omhoog, maar het beeld valt toch tegen. Mede door het weinige zicht, zonder bril… De gang van de OK doet me denken aan een gang met allemaal koelcellen. De verplegers die me erheen rijden snappen er niks van. Koelcellen? Ze beginnen over de foto’s van de steden die op de deuren staan, maar die had ik dan weer niet gezien, zonder bril.

Ik word naast het bed voor de operatie geparkeerd en heb nog even stress over mijn oordopjes. Die zijn mee naar de OK, zodat ik die eventueel op de uitslaapkamer weer in kan doen, mocht het daar teveel lawaai zijn. Ze zijn er nog. Ik klim zo goed en zo kwaad met weinig waardigheid naar het operatiebed, en beland in de OK. Damn zo koud hier! Had ik nu maar die isolerende deken, dacht ik bij mezelf. Erover klagen kreeg ik geen kans toe, want alhoewel er nog maar weinig mensen waren, waren degenen die er waren druk tegen me aan het praten. Nu doe ik dit, nu doe ik dat, straks gebeurt er dit, en dan gebeurt er dat. Een assistent wordt op de vingers getikt nadat die mij vraagt of het goed is dat die iets op m’n voorhoofd plakt: niks vragen aan de patiënt, gewoon doen. Een aantal komen mijn hand schudden, maar geen idee of ik iedereen de hand heb geschud. Ik word als een kruis neergelegd, met mijn armen gespreid, waar ook nog een grapje over wordt gemaakt. Het infuus wordt aangesloten en ik krijg te horen dat de eerste pijnstilling er alvast in gaat. Het enige wat door mijn hoofd gaat:

“happy thoughts”
“maar de chirurg zou ik toch nog zien?”
“happy thoughts!”
“maar waar is die chirurg dan?”
“HAPPY THOUGHTS!”

De chirurg vertelt het (voor mij onzichtbare) team, want die staan achter mij, dat ze hetzelfde gaan doen als de vorige operatie. Ik ben al wat groggy, overweldigd van wat er allemaal gebeurt. Ik heb niet eens door dat zij de chirurg is en blijf maar denken

“maar de chirurg zou toch nog langskomen?”
“Happy thoughts!!”

De chirurg zegt tegen me dat ze nu weer weg gaat, net op het moment dat ik had bedacht:

“is dat dan misschien de chirurg?”
“HAPPY THOUGHTS!”

Ik krijg te horen dat er alvast een roes in het infuus wordt gedaan, en krijg een masker voor. Iemand houdt me aan de praat, al zou ik niet weten waar het over gaat. Ik denk alleen maar

“hoezo probeert deze persoon met mij te praten, ik kan toch niet praten met zo’n masker op! En nu kan ik geen happy thoughts denken, en WAAR IS NOU DIE CHIRURG GEBLEVEN?”

Zoiets was de laatste gedachte, voor ik weg was.

Na de operatie

Langzaamaan word ik wakker, en open ik m’n ogen. Ik zie dat ik op de uitslaapkamer lig. Alles is dubbel wazig, in m’n hoofd en zonder bril. M’n hoofd klaart echter al snel op – er komt iemand bij me die tegen me begint te praten. Hoe is het met de pijn? Kijk, hier heb je een ijsje. Oehhh, dat is een goed idee, een ijsje!! Ik heb echt zo’n enorme dorst! Hoe laat is het eigenlijk? Het duurt even voor ik de vorm van een klok vind, aan de andere kant van de zaal. En nog langer voor ik mijn ogen zover tot spleetjes heb geknepen dat ik ongeveer kan zien dat het rond 4 uur moet zijn. Waattt???? 4 uur?? Hoe dan? Ik ging al rond 10 uur weg van de kamer! Het spookt door m’n hoofd dat ik J. dus een veel te vroege tijd heb doorgegeven, maar bedenk me dat moeders J. zou bellen wanneer het ziekenhuis zou bellen, zodat ze hier niet te vroeg zou zijn. De verpleegster vraagt van alles aan me, en ik krijg een morfine spuit tegen de pijn. Ik geef haar een hele uitleg van mijn werk, oftewel, een hele workshop in Genderinclusief Handelen. Wat is het, waarom is het belangrijk, etcetera. Ook deze verpleegster is een goede luisteraar, maar ik besef me dat ze me vooral aan het praten wil houden. Of was dit gesprek nou voor de operatie, het is wat wazig allemaal… Of ik nog pijn heb? Ja nog steeds. Nog een morfine spuit gaat erin. Of ik nog een ijsje wil? Ja graag! Uiteindelijk begin ik zelf om ijsjes te vragen, want ik heb het enorm benauwd met die strakke band om mijn borstkas, en als ik een ijsje neem kan ik mijn aandacht verleggen. Want er is wel genoeg zuurstof in m’n bloed, volgens de verpleging, dus er is niks aan de hand. Ja, kan wel wezen, maar ik heb het verdorie benauwd! Na nog 2 morfine spuiten (totaal 400 … iets …) word ik eindelijk naar de kamer gebracht. Ik bedenk me dat S. er vast ook al gauw zal zijn, want die zou om 5 uur komen. Ach, best leuk, ontmoeten S. en J. elkaar. Waar het ziekenhuis al niet goed voor is.

Op de verpleegafdeling

Na de operatie
Groggy na de operatie

Ik ben erg groggy wanneer ik aankom op de verpleegafdeling in mijn kamer. Er is nog niemand, maar algauw komt S. eraan. En niet lang daarna J., of andersom, waarvan het blijkt dat die er al om half 3 was! Logischerwijs was die maar rondjes gaan rijden elders, ipv stilzittend te wachten tot ik er eens aan zou komen. In welke volgorde alles gebeurt is wazig – door de narcose en de morfine ben ik niet bepaald helder. Ook op de kamer krijg ik nogmaals 2 morfine spuiten toegediend, en hoor ik ze overleggen dat het nu toch eigenlijk wel de max is. Ik heb echter nog steeds pijn… De chirurgen komen langs, en bekijken de wond. Blij dat eindelijk die strakke band er even af wordt gehaald, en ik eindelijk normaal kan ademhalen, vraag ik of die ietsje minder strak kan. Oh ja, maar natuurlijk! Je moet nog wel normaal kunnen ademen… Thanks…

De chirurgen zijn blij met wat ze zien en gaan weer weg. Ze zeggen vast nog van alles tegen mij, maar ik ben te ver weg om dat op te slaan. De anesthesist komt ook ergens nog langs en zegt dat ik geen plaatselijke verdoving heb gehad na de operatie, omdat de chirurg dat niet nodig vond. Dat hoor ik dan weer wel. Want als ik, zoals ik van te voren had gevraagd, wel die plaatselijke verdoving had gehad, had ik nu niet zoveel pijn gehad!

Wanneer J. en S. aan m’n bed zitten, pak ik hun beide handen vast. Dit is fijn, menselijk contact. Er wordt eten gebracht, ik moet iets eten, krijg ik te horen. Ik lustte ook wel wat, maar niet teveel. Crackers met kaas wordt er geserveerd, en J. voert me. En daarna nog een appelmoes. Ik krijg te horen dat ik weer wat kleur krijg, maar voel me nog steeds niet erg kleurrijk. S. blijkt te kunnen blijven tot het einde van bezoekuur om 8 uur, maar J. gaat weg.

Terwijl S. even wat avondeten voor zichzelf op haalt, komt de verpleging mij uit bed halen. Tijd om naar het toilet te gaan! Uhm, sorry? Uit bed? Zelf? Nee, dat dacht ik dus even niet he… Dat kan niet, met zulke pijnen. Ik had al een beetje geprobeerd met het bed omhoog te komen, maar mijn rechterzij gaf zo’n enorme stekende pijn, dat dat eigenlijk niet mogelijk was. Zeker niet om rechtop te komen zonder rugleuning.
Jawel, is wel mogelijk, zegt de verpleging. We doen dit bij iedereen. Kom op, even sterk zijn. Anders krijg je toch een blaaskatheter. Oeh, als er iets is wat ik absoluut niet wilde was het een blaaskatheter. Dus met een sterke verpleger naast m’n bed doe ik mijn uiterste best om rechtop te gaan zitten. Ik schreeuw het uit van de pijn, maar zet door. Terwijl ik rechtop zit, schreeuw ik het weer uit van de pijn. …

Het volgende moment open ik mijn ogen en zie allemaal witte jassen om me heen staan. Ha, dit ziet er weer net zo uit als in die films, flitst er door m’n hoofd. Ik lig op het bed, in een bijzonder oncomfortabele positie. What the f* just happened? Dan besef ik dat ik moet zijn flauw gevallen, wat de verpleger naast mij bevestigd. Ik word weer in een normale positie op bed gehesen, en hoef niet naar het toilet. Ik heb pijn, en nu geloofden ze me ook echt, dat ik pijn heb. Deze patiënt is geen aansteller, deze patiënt heeft echt pijn.

Maar ik moet toch plassen van de verpleging, en krijg dus een po onder m’n billen geschoven. Hoezo blaaskatheter? Nee hoor, de po werkt ook prima, die blaaskatheter is nergens voor nodig (behalve om half mee te dreigen dan blijkbaar). Niet bepaald handig die po, of fijn, maar het werkt.
Ik voel me nu ook misselijk. Tegen de pijn willen ze me nu pillen geven, die ik moet doorslikken. Ik waarschuw dat ik me niet lekker voel, maar slik de pillen toch door. Binnen een paar minuten liggen de pillen echter in een kotsbakje… Ik was echt misselijk, deze patiënt stelt zich dus nog steeds niet aan. De pijnstilling gaat in het infuus.

Kotsbakje te ver weg
Daar kan ik toch niet bij…….

Eerste nacht

Daar lig ik dan. S. is inmiddels naar huis. Nog steeds ben ik misselijk. Terwijl de verpleging toevallig in de kamer is moet ik nogmaals overgeven. Deze keer komt alles wat eerder die avond aan me gevoerd is eruit, wat nog best een prestatie is als je in een liggende rugpositie ligt. Ik heb wel een bakje, maar de helft gaat er aan alle kanten overheen. Over het bed, over de binder…….
Shit… Ik heb maar 1 binder, en die mag niet af om gewassen te worden. En die ene binder is nu vies, en ze hebben geen nieuwe voor me. Het wordt soort van schoongepoetst, maar uiteraard zonder water, aangezien de binder direct op de wond zit. Dit was echt zo’n moment om mijn vloekende kamergenoot na te doen, met z’n vloeken. Wat moet dat fijn voelen, dat je gewoon alles eruit kan vloeken. Helaas zit ik niet zo in elkaar…

Ik ben een buikslaper, en daar lig ik dan op m’n rug. Met 2 kamergenoten die beiden een heel bos aan het omzagen zijn, ook nog eens. Ik kan me niet verroeren, en zak steeds verder naar de onderkant van het bed, die ik in halve zitstand heb staan omdat dat beter ligt dan in ligstand. Ik krijg van de nachtzuster een slaappil, die ook niks uitvoert. Maar een 2e krijg ik niet, en dus krijg ik een glas warme melk. Voor alles is er een eerste keer, zullen we maar zeggen. Het maakt me echter wel wat soezig, maar doet me niet in slaap vallen.

<—- vorige pagina
volgende pagina —->

4 reacties op “Mastectomie operatie”

  1. Rienus Ferwerda

    Eelste, bedankt voor deze mail. Ik ben diep onder de indruk van je prachtige verhaal. Niet niks allemaal! En wat een innerlijke kracht die je uitstraalt. Eveneens erg mooi en helder geschreven. Veel sterkte met alle initiatieven die je onderneemt. Rienus Ferwerda

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Registrations
No Registration form is selected.
(Click on the star on form card to select)
Please login to view this page.
Please login to view this page.
Please login to view this page.

bil·lijk (bijvoeglijk naamwoord, bijwoord)

  1. rechtvaardig en redelijk

https://www.vandale.nl/gratis-woordenboek/nederlands/betekenis/billijk#.XhXebBdKg1J 

%d bloggers liken dit: