Coronatijd is mentaal zwaar (geweest)

Het is al een poosje stil hier op de website, op mijn sociale media’s, en in het algemeen. Nu het land weer langzaamaan opstart, vond ik het gepast om eerst eens uit te leggen waarom het zo stil is geweest.

De coronatijden zijn mij niet in koude kleren gaan zitten. Het zijn voor mij zware tijden, geweest en nog steeds gaande. Direct in het begin van de ‘lock down’ van Nederland, had ik het ergste scenario in mijn hoofd. Ik ben mijn focus gaan zetten op de moestuin: als we niet naar de winkel zouden kunnen moet ik ervoor zorgen dat ik voldoende groente in de tuin heb staan. Op z’n minst zou het helpen om zo min mogelijk het publieke leven in te moeten. Er was best wat innerlijke paniek net voor de eerste corona persconferentie, toen ik mij ineens realiseerde dat het zomaar zou kunnen zijn dat Rutte ging aankondigen dat alle maatregelen weer voorbij zouden zijn. Ik had mij helemaal mentaal voorbereid op een lange tijd thuis zitten, ik was compleet in ‘crisis modus’, en die optie was niet bij mij opgekomen. Waar veel mensen om mij heen het tegenovergestelde hadden, en erop hadden gerekend dat het maar een week of 2 zou duren, had ik mij op maandenlang voorbereid. Nou, ‘gelukkig’ voor mij hief Rutte geen maatregelen op, en zijn we inmiddels 3 maanden verder.

Schema’s en to do’s

De eerste paar dagen vond ik het lastig, om mezelf tot dingen te zetten. Daarna heb ik mezelf herpakt, en ben ik schema’s gaan maken, dagelijkse routines, to do lijsten. Genoeg ideeën om uit te voeren waar ik normaal niet aan toe kom, dus ik zou me niet vervelen. Ik had er wel zin in, om eindelijk al die ideeën tot uitvoering te kunnen brengen. Een boek, e-learning, de website verder afbouwen, meerdere workshops voorbereiden, columns gaan schrijven, podcasts maken, video’s maken, het werkboek updaten… Zoals ik zei: ik ging me niet vervelen…

En de eerste 2 a 3 week ging dat ook heel prima. Ik was druk bezig, stond op tijd op, iedere 2 uur ging m’n alarm af om mezelf niet teveel te verliezen in 1 taak… Prima manier om bezig te zijn in corona tijd.

Basisovertuiging

Echter, toen kwamen de existentiële vraagstukken om de hoek. Waarom doe ik eigenlijk wat ik doe? Wat heeft het voor nut? In het nieuws zag je Trump en Bolsonaro hun best doen de wereld nog verder te vernietigen. Hongarije die transgenders niet meer erkend, Polen met hun ‘LGBT-vrije zones’… Wat heeft het voor nut mijn werk te doen als ik in een tijd leef waar juist dit in opkomst is? Na een aantal dagen hierover in te zitten en geen vinger uit te steken, kwam ik tot de conclusie dat ik mijn werk doe met een bepaalde basisovertuiging. Ik doe mijn werk omdat ik geloof dat als iedereen in diens eigen kracht en potentieel kan staan, dit een blijere en gelukkigere wereld maakt. Opdat mensen een eigen weg kunnen kiezen, betekenisvol kunnen leven en doen waar ze goed in zin (ipv wat er van ze wordt verwacht). En uiteraard, doe ik mijn werk omdat het mijn passie, en mijn expertise is. Ik kan niet tegen oneerlijkheid, onveiligheid en ongelijkheid. Ik weet veel over gender, en kan goed begeleiden, organiseren en presenteren. Iemand zei een keer dat ik de “personificatie van buiten de bestaande kaders denken” ben, wel, dat past wel bij de Genderfilosoof.

Eenzaamheid

Toch hielp deze conclusie maar even. Met ups en downs kon ik mijzelf af en toe wel aan het werk zetten, en soms lukte het niet. Soms probeerde ik mezelf tegen beter weten te forceren om toch aan het werk te gaan, soms gaf ik toe aan het niks doen. Na een aantal dagen had ik weer een opleving, deed ik een aantal dagen werk, om dan weer te denken: why?

1 ding wat consistent hielp waren (online) afspraken. Elke keer als ik de kans had om met iemand over mijn werk te spreken, kreeg ik spontaan inspiratie en motivatie om weer aan de slag te gaan. Alsof er een vuurtje in mij werd aangestoken, en alle radartjes weer gingen draaien. Helaas duurde dat elke keer maar kort, aangezien ik maar heel soms (online) afspraken had waar ik over mijn werk kon praten.

De eenzaamheid valt mij dus zwaarder dan ik had bedacht. Wat komt omdat ik nog nooit 3 maanden in m’n eentje zonder echt verder contact heb geleefd, dus dat is niet zo gek dat ik geen idee had hoeveel dit met een mens doet. Desalniettemin confronterend, en frustrerend dat ik ondanks vele pogingen niet voldoende motivatie puur uit mezelf kon halen.

Waarom zo lang alleen thuis?

Ik woon op het erf van mijn ouders, en kom elke dag wel een keer met hen in aanraking. Ik doe mijn was daar, en heb daar de mogelijkheid te douchen. Door de corona tijd ben ik versneld in een wagen op het terrein gaan wonen. Ik probeerde mij zoveel mogelijk af te zonderen, want mijn ouders zijn de jongsten niet meer. Daarnaast heeft mijn vader al jarenlang een chronische longontsteking, en ik wil niet degene zijn die corona thuis brengt.

1 ding die dus wel door ging, was mantelzorg. Althans, ik doe elke week de wekelijkse boodschappen, en af en toe iets tussendoor, aangezien mijn ouders nergens meer kwamen. Ik was degene met het mondkapje en de handschoenen, die hier als één van de weinigen compleet beschermt door de winkels zwierf. Alles om te voorkomen dat ik thuis de corona zou overbrengen aan mijn al zieke vader.

Voor nu heb ik 1 Juli als streefdatum genomen om mijn thuis isolatie te her-evalueren. Aangezien genoeg mensen de hele isolatie onzin vinden en dus maar al te graag nu weer het publieke leven in springen, en gezien de vele protesten die helaas noodzakelijk zijn, maar ook een broeiplek voor virussen is, is Juni een spannende maand. Gaan we een enorme opkomst van corona zien eind Juni? Of valt het alles mee, en gebeurt er weinig? Ik hoop echt onwijs op het 2e antwoord, want dat zou betekenen dat de corona redelijk onder controle is.

Heb ik genoeg energie, in deze heftige wereld?

Iets anders wat mij heel erg heeft tegen gehouden is het filosoferen over de essentie van de Genderfilosoof. Wat is mijn imago? Wat wil ik wel en wat niet naar buiten brengen? De bedoeling was dat dit langzamerhand zou ontstaan, maar nu is er ineens een groot gat, waardoor ik niet op natuurlijke wijze kan aanvoelen, door te doen, wat wel en wat niet goed voelt. Als je iets online zet, staat het daar voor altijd. Dit heeft een veel groter bereik dan wanneer je een keer een opdracht doet waarvan je achteraf denkt ‘leuk, maar past niet echt binnen mijn werkzaamheden’.

Zodoende kwam er een 2e existentieel probleem, want ik kan mijn basisovertuiging misschien wel hebben, maar die basisovertuiging gaat nog altijd over dat ik de wereld iets wil ‘leren’, terwijl de wereld helemaal niet bereid lijkt te zijn iets te leren. Meningen worden steeds heftiger, mensen worden zat van de discussie rondom genderneutraliteit, racisme, en alle andere verschillen, en ultra rechts/linkse bewegingen krijgen steeds steviger een voet binnen de deur. Of, ze zijn al binnen, zoals je bij vele (grote) landen al ziet. Heb ik de energie en drive om mijn basisovertuiging na te streven in een wereld die mij ontzettend irritant vindt? Of erger nog, mij het liefst monddood zou maken?

Wat ik wel en niet doe

Zodoende kwam ik met een nieuwe conclusie. Deze keer ging het erover, wat ik als Genderfilosoof wel, en wat ik niet doe. Ik doe wel aan

  • Uitwisselen en delen van mijn zienswijzen en kennis met anderen
  • Open staan voor nieuwe en/of andere zienswijzen en inzichten
  • Het verrijken van het leven en de manier waarop we het leven (samen) beleven

Ik doe niet aan:

  • Mensen veranderen en/of verbeteren
  • Ideeën bij voorbaat al afdoen als oninteressant

Misschien promoveren?

Omdat ik behoefte heb aan lange termijn projecten, deadlines en samenwerken met mensen uit mijn werkveld, ben ik ook nog weer verder gegaan met een idee waar ik al eerder mee heb gespeeld: promoveren. Een PhD doen, om mijn werkwijze en hypothese te onderzoeken. Ideaal voor mijn werk, want dan kan ik onderzoeken of mijn methodiek wetenschappelijk kan worden bewezen, of dat deze nog niet ‘perfect’ is, en ideaal voor mij als persoon. Een verrijking, op z’n minst.

Zodoende ben ik hier al een poosje mee bezig ook. Het blijkt nog best lastig te zijn. Allereerst is er een verschil tussen een externe en een interne PhD’er: de interne PhD’er helpt een professor met een onderzoek, terwijl ik mijn eigen onderzoek wil doen, en dus een externe PhD’er zou zijn. Daar is geen geld voor, geen financiële middelen. Normaliter werkt een externe PhD’er bij een werkgever die deze persoon dan 1 werkdag vrij geeft om het onderzoek te doen, wat in dit geval betekend dat ik mezelf een dag vrij moet geven…

Daarnaast moet je een begeleider vinden die past bij je onderzoek. Ook dat blijkt niet makkelijk. Ik ben begonnen bij de RUG in Groningen, maar daar blijkt geen echt Gender-departement te zijn. En degenen die er iets mee hebben, passen totaal niet bij mijn onderwerp en/of zienswijzen. Toen de UU in Utrecht, bekend om het gender-departement daar. Grote namen, ontzettend interessante onderwerpen, maar ik weet niet goed of ze bij mij passen. En dan heb je nog de RU in Nijmegen, waar ik uiteindelijk een professor en een doctor heb gecontacteerd. Die combi van die 2 lijkt mij heel goed te passen, maar we gaan het zien wat er van komt.

Nijmegen is wel een erg leuke stad…

Andere mensen nodig hebben ter inspiratie

Waar ik inmiddels dus al een flink poosje onder de rader heb geleefd, blijken mijn eerdere netwerkinspanningen toch nog vruchten af te werpen. Nu alles weer wat op gang komt, heb ik in de afgelopen week alleen al 2 uitnodigen voor nieuwe opdrachten gekregen, wat natuurlijk super is. Het geeft vertrouwen in mezelf, in mijn werk, en in de noodzaak ervan. Want mijn werk is voor anderen, voor een andere wereld, een inclusievere wereld voor iedereen.

De makkelijkste route om het leven voorbij te laten gaan, is ergens in een vegan community mezelf afsluiten van de wereld, mediterend en met m’n handen in de aarde, vooral m’n ogen sluiten voor een wereld die steeds verder in een egocentrische masculine kapitalistische beerput lijkt te vallen. Maar dat is maar 1 deel van mij. Het andere deel kan niet stil zitten, niet lijdzaam aanzien hoe dingen gebeuren. Het andere deel heeft een vuur die aangewakkerd wordt door de interactie met mensen, een passie die wordt aangeboord wanneer mensen vragen stellen, commentaar geven. Dan is plots alle expertise die ik heb opgeslagen in mijn brein weer actief, kennis komt naar boven, welke zichzelf op andere momenten laat verstoffen wanneer ik in eenzaamheid zit tot op het punt dat ik vergeet dat ik die kennis überhaupt heb. Totdat er iemand mij dus belt, een vraag stelt, en ik tot mijn eigen verbazing zelfverzekerd en ronduit begin te praten.

Toegeven dat ik anderen nodig heb om gemotiveerd en geïnspireerd te blijven, voelt alsof ik toegeef te weinig intrinsieke motivatie heb. Dat vind ik ontzettend lastig, want wat moet je als ondernemer als je geen intrinsieke motivatie hebt? Maar misschien is het gewoon mijn manier van werken. Mijn intrinsieke motivatie wordt aangewakkerd door anderen. Mijn kennis en expertise, mijn zienswijzen, zijn bekend bij mezelf. Ik hoef ze niet aan mezelf te vertellen, ik weet het allemaal wel. Maar als ik dan iemand tegen kom die anders over dingen denkt, of vragen heeft, dan pas realiseer ik mij elke keer weer dat mijn kennis en expertise interessant zijn voor anderen. Dat ik voor anderen iets kan betekenen.

We zullen door gaan

"We zullen doorgaan
Met de stootkracht
Van de milde kracht
Om door te gaan
In een sprakeloze nacht
We zullen doorgaan
We zullen doorgaan
Tot we samen zijn"

Ramses Shaffy

Het publieke leven is voorlopig nog wel even anders dan wat we gewend zijn. En hopelijk wordt het nooit meer hetzelfde, en worden er grote stappen gezet met betrekking tot racisme, en duurzaamheid, om maar wat actuele thema’s te noemen. En ook voor mij persoonlijk zal het dus nog wel even duren voor ik uit deze rollercoaster van ups en downs ben, en weer consistent aan het werk kan. Maar tot die tijd ga ik gewoon door, gaan we allemaal gewoon door!

Ik ben begonnen met video’s maken, wat nog best een klus is, maar hopelijk komt het. Ik ben begonnen met e-learning, wat ook nog geen groot succes is want dat is best ingewikkeld, maar wie weet kom ik eruit. Ik ben begonnen met het plan van het promoveren, met een zakboekje schrijven… Het is een kwestie van doorgaan. Niet al te hard vechten, maar wel flink door ploeteren, en dan kom je vanzelf ergens. Ik ben in ieder geval erg benieuwd wat deze periode op de langere termijn gaat brengen, voor mij en voor de wereld.

Tot slot

Tot slot wil ik meegeven dat de zwaarste perioden vaak achteraf het meest leerzaam zijn gebleken. Dus ja, deze periode is een zware periode voor mij, eentje die mij doet denken aan mijn 9,5 maand vrijwilligerswerk in Letland, toen ik 18 was. Ik had daar een hele zware tijd, maar tegelijkertijd een hele mooie tijd. Achteraf was dat een ontzettend belangrijke periode in mijn leven, waar ik heel erg veel heb geleerd. Dat terwijl de andere vrijwilligers (van andere projecten) tegen mij zeiden: als ik in jouw schoenen had gestaan, was ik allang terug naar huis gegaan. Dat was ik niet van plan, ik ben zelfs langer gebleven dan nodig was.

Nou is de situatie compleet anders, want daar had ik een enorm groot sociaal leven, en op dit moment is mijn sociaal leven gereduceerd tot mijn ouders en de kassamedewerkers, maar ik hoop dat deze periode achteraf gezien hetzelfde werkt als die periode in Letland: zwaar tijdens de periode zelf, achteraf erg leerzaam.

Dus proost, opdat we er wijzer uit mogen komen!

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Registrations
No Registration form is selected.
(Click on the star on form card to select)
Please login to view this page.
Please login to view this page.
Please login to view this page.

bil·lijk (bijvoeglijk naamwoord, bijwoord)

  1. rechtvaardig en redelijk

https://www.vandale.nl/gratis-woordenboek/nederlands/betekenis/billijk#.XhXebBdKg1J 

%d bloggers liken dit: